محمدشهرسلام: در شرایطی که در این روزها یک فرد نیازمند برای دریافت وامی یک یا دومیلیونی باید هفت‌خوان رستمِ بانکها را بگذراند «سوء مدیریت» در شهرهایی نظیر محمدشهر، تنها در فاصله چند متر چندین میلیون را به هدر می‌دهد!

برخی بر این عقیده‌اند که: اصولاً نهادی همچون شهرداری در شهری نظیر محمدشهر به دلیل اینکه اکثریت و غالب مدیران و کارکنان آن از شهرهای دیگری به این شهر وارد شده‌اند، و حتی آن‌قدر برای این شهر ارزش قائل نیستند که خود و خانواده‌شان را در آن سکونت دهند دیگر نباید انتظار  ارتقاء و آبادانی آن شهر را هم داشت زیرا که به‌خودی‌خود حس دلسوزی و حمیت و بلندهمتی نسبت به پیشبرد امور مختلف در این نوع شهرها از بین رفته است.

اما فارغ از صحت‌وسقم فرضیۀ فوق، و فارغ از بحث ارجحیت مدیریت بومی بر غیربومی و یا برعکس، پرسش اینجاست که حتی آنانی که «پذیرش مسئولیت» در حوزۀ مدیریت شهری شهرهایی امثال محمدشهر را به‌مثابه یک رزومه کاری و پلکانی برای اهداف خود(مدیریت در کرج و البرز و….) در نظر گرفته‌اند آیا حس انسانیت و تعقل خود را در اموری حیاتی همچون «حفظ بیت‌المال» نیز فراموش کرده‌اند؟؟

برای مثال همین چند روز پیش خبرنگار پایگاه خبری «محمدشهرسلام» در بازدید رسانه‌ای خود از طرح بازسازی پارک خیابان حافظ (که البته اجرای این طرح چندان هم اضطراری نبوده است) متوجه شد که عدم برنامه‌ریزی و عدم وجود طرح قبلی شهرداری محمدشهر در این پروژه موجب حیف‌ومیل بیت‌المال خواهد شد.

در توضیح این مورد اینکه: متوجه شدیم که پیمانکار پروژه بازسازی پارک خیابان حافظ با توجه به صلاحدید خود، اقدام به جدول‌کشی و پیاده‌روسازی در محوطه پارک را به انجام رسانده بود به‌طوری‌که چند درخت در محدودۀ پیاده‌روی تازه احداث‌شده قرارگرفته بودند و پیمانکار مربوطه به‌ناچار مجبور بود که برای اجرای  «کف‌پوشِ پیاده‌رو» درختها را قطع کند.

تصمیم پیمانکار جهت قطع درختان و ادامه اجرای پروژه به همان منوال  در حالی اتخاذشده بود که کارشناس فضای سبز شهرداری (خانم منوچهری) با این امر مخالف داشت و بر همین اساس و طبق توضیحات پیمانکار و کارشناس مربوطه، درنهایت باید هرچه ساخته‌شده بود تخریب می‌شد(یعنی حیف و میل بیت‌المال) و طرح جدید(انحراف مسیر جداول و عدم قطع درختان) در دستور کار قرار می‌گرفت.

حال سؤال اینجاست که آیا قبل از اجرای پروژه امکان آن نبود که طرح و برنامه‌ریزی خاصی برای اجرا تهیه شود تا آنچه ساخته می‌شود تخریب نشود؟! و درواقع آیا نمی‌شد با پیش‌بینی‌های متعارف، تنها در چند ده متر چندین میلیون(هزینه کارگر و مصالح و ….) به هدر نرود؟

البته  دراین‌بین علاوه بر هدر رفت بیت‌المال، مسئلۀ «عدم برنامه‌ریزی‌های قبلی» موجب افزایش طول مدت اجرای پروژه و به‌تبع آن سلب آسایش شهروندان نیز می‌شود.

و البته همان‌طور که شهروندان شهر محمدشهر نیز مستحضرند موردِ گفته‌شده در این گزارش تنها مشتی است نمونه خروار…

درنهایت نگارنده این سطور به نمایندگی از مردم شریف محمدشهر امیدوار است که هرچه زودتر با ورود و نظارت هرچه بیشتر شورای شهر اقداماتی عملیاتی در جهت رفع نقصان مذکور انجام شود زیرا که در این‌گونه موارد اقدامات شعاری کارساز نبوده و به قول فرمایشِ یکه‌تاز سخن سعدی علیه‌الرحمه:

سعدیا گرچه سخندان و مصالح گویی

به عمل کار برآید به سخندانی نیست

و یا به استناد کلامی پُرواضح از رهبر معظم انقلاب: «انقلابی‌نمایی غیر از انقلابی‌گری است»

گزارشگر: سعید پورمند

این خبر را به اشتراک بگذارید :